Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
schadhaft adj.
schadhaft , adj. , ahd. scadohaft, mhd. schadehaft. 1 1) in activem sinne, schädlich, noxius, so schon ahd. Graff 6, 422 , ebenso unscadohaft innoxius: sine scadohaften geluste. uuelih suht ist scadohaftor, efficacior ad nocendum. ebenda. mhd. in demselben sinne, s. Lexer handwb. 2, 626 . schadehaft sîn, werden, schaden: gevohten ûf der erden wart nie sô schadehafter strît. Wolfram Willehalm 106, 17 ; daʒ ime daʒ viure schadehaft niht an dem lîbe mohte sîn. Heinr. v. d. Türlin krone 15135 . während aber diese bedeutung im ahd. die allein bezeugte ist, ist sie im mhd. und ältern nhd. entschiede…