Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
SALOMÔN n. pr.
SALOMÔN , SALMÔN n. pr. der weise könig der Juden. ein heiden Flegetânîs was geborn von Salmôn Parz. 453,26. der minne diu Salmônen ouch betwanc das. 289,17. geleschet nâch der hitze ( durch wein ) wart dâ maneger daʒ sîn witze niht gein Salomône wac W. Wh. 448,13. wîser dan Salmônes drî Vrid. 83,18.