Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
saf(f)rân st. m.
st. m., mhd. saf(f)rân, nhd. safran; mnd. safrân, mnl. saf(f)raen; aus afrz. safran, vgl. Kluge, Et. Wb.25 S. 781.
Nur im Nom. Sing. belegt.
safran: Gl 3,101,7 (SH A, Darmst. 6, 12. Jh.). 538,22 (Vat. Pal. 1259, 13. Jh.); saffran: 527,13 (clm 615, Hs. 14. Jh.). 553,60 (Innsbr. 355, 14. Jh.); mit Sproßvokal: saph-eran: 538,22 (Wien 2524, 13. Jh.; -ā); -aran: 553,60 (clm 615, Hs. 14. Jh.).
Safran, Crocus sativus L. (vgl. Marzell, Wb. 1,1248 f.): safran crocus est species floris [Hbr. I,187,231/232] Gl 3,101,7 (9 Hss. kruogo). crocus 527,13. 538,22. 553,60.