Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rêren sw. v.
(auch rêrôn) sw. v., mhd. rêren, nhd. röhren, dial. rhein. rären Rhein. Wb. 7,103; mnd. râren, mnl. re(e)ren; vgl. ae. rárian; zum Ansatz als jan-Verb vgl. Raven I,153, zur Trennung von -rêren (zu rîsan) vgl. Riecke, jan-Verben S. 182. 539 f. — Graff II,533 s. v. rêrên.
rer-: 3. sg. -et Gl 3,6,52 (Voc.); part. prs. gen. sg. m. -entes 1,477,68 (M, 5 Hss.); -intis 69 (M, 3 Hss.); dat. sg. f. -indire 2,615,24 (zu -ire vgl. Pauly, Glossen S. 100).
reron: 1. sg. Gl 2,703,22 (Paris Lat. 9344, Gll. 10./11. u. 11. Jh.).
brüllen, blöken (von Tieren): rerentes [cuius (sc. haedi caprarum) cum vocem] balantis [vir ... audisset, Tob. 2,21] Gl 1,477,68 (1 Hs. blâen2). rerindire [lingua ...] rudenti [edidit humanas animal pecuale (sc. asella) loquelas, Sed., Carm. pasch. I,161] 2,615,24. reron [hos (sc. cervos) obtruncant ferro graviterque] rudentis (Hs. rudo) [caedunt, Verg., G. III,374] 703,22. reret (lat. Lemma verloren) 3,6,52.