Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
reinisc adj.
reinisc adj. , mhd. reinisch; as. wrênisk ( s. u. ), mnd. wrensch ( vgl. Schiller-Lübben 5,780 ), nd. dial. schlesw.holst . wrensch ( in anderer Bed. ) Mensing 5,710, mnl. wre(e)nsch. — Graff I,979. rein-isc-: nom. sg. m. -er Gl 1,579,5/6 ( M; -n i -). 4,110,53/54 ( Sal. a1; lat. pl. ); nom. sg. n. -e 3,356,2 ( Wien 901, Gll. 12. Jh.; undeutlich, Steinm.; zu -e vgl. Braune, Ahd. Gr. 15 § 221 Anm. 1; dagegen im Ahd. Gl.-Wb. S. 479 als Komp. reiniscros st. n. angesetzt ); -isch: Grdf. 234,55 ( SH a2; dagegen im Ahd. Gl.-Wb. a. a. O. u. Gl.-Wortsch. 7,375 als Komp. angesetzt, s. o. ); nom. sg. m.…