Eintrag · Lex. musicum Latinum
oda
oda -ae et ode -es f. (odos) (ᾠ) 1. Gesang, Lied, Melodie 2. Kennmelodie zur Charakterisierung einer Kirchentonart 3. Note, Notenzeichen — 1. chant, song, melody 2. characteristic melody that defines a mode 3. note, notational symbol 1 Gesang, Lied, Melodie — chant, song, melody [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 1, 12, 48, 2: OΔC carmen. [s.IX] LmLGloss. Mart. Cap. 121/35, 21-2: Vel comedia dicuntur quasi comitum ode: sunt enim carmina, quae in ordinatione comitum cantantur. LmLIoh. Scot. annot. 500, 4: ὤδή cantus (inde LmLRemig. Aut. 500, 2). [s.XI] LmLHermann. vers. p. 150: saepeque dulcisonas moderans diatessaron odas (inde LmLFrut. brev. 10 p. 70. LmLAnon. Wolf p. 195. LmLAnon. Lovan. p. 490a. LmLIac. Leod. spec. 6, 113, 26. Anon. Gemnic. 2, 2, 71. LmLTrad. Holl. VIII 13, 38. LmLTrad. Holl. I 1, 9, 17). LmLAribo 50 p. 31: non potius autenticas quam plagales diligit (sc. beatus Gregorius) odas. LmLAribo 4 p. 46: quique histriones totius musicae artis expertes quaslibet laicas irreprehensibiliter iubilant odas in varia tonorum semitoniorumque positione nihil offendentes, ad finalem chordam legitime recurrentes. LmLTheog. Mett. 35 interp. 3: Hinc triti norma diatesseron editur oda (sim. LmLUdalsc. 47. LmLTon. Baumg. 5, 2). [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 491b: Bachius dicitur a Bacho inventore vini, quia cultores eius tempore sacrificii hoc pede odas compositas canebant. LmLAnon. Ratisb. 8, 8, 9: Octavus (sc. tonus) pronas humilis satis exigit odas (cum melodia). [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 6, 113, 26: Quamvis mille modis tropi varientur in odis (cum melodia). LmLHugo Spechtsh. 338: musica dulcisonas cum poscat carminis odas. LmLSumm. Guid. 16: Denique se gravia non compatiuntur acutis / altaque submissis dissonat oda sonis (inde LmLGob. Pers. p. 187a). LmLSumm. Guid. 39: Lascivire solet iocundis septimus odis (inde LmLGob. Pers. p. 188a. LmLAnon. Claudifor. 4, 8, 16. LmLThom. Bad. p. 91. LmLAnon. Carthus. nat. 8, 21. LmLTrad. Holl. V 4, 643. LmLTrad. Holl. VII 4, 65. LmLSzydlov. 13 p. 66). LmLComm. Boeth. II p. 106, 35: in planctu lugubri faciunt odas flebiles. al. [s.XV] LmLGob. Pers. p. 185b: sex ⋅aa⋅lamire modis variat dictis prius odis. (?) LmLTrad. Holl. I 1, 1, 4: Ut re mi fa sol iungas hiis simul et la, / cunctas claudit odas sic vox replicata per illas (sim. LmLTrad. Holl. II 1, 29. LmLTrad. Holl. V 1, 22 LmLLad. Zalk. A 23). LmLAdam Fuld. 2, 2: Cantus autem, quem Graeci odam, nos aliquando laudem vocamus, est melodia ex sono, tono et modo per vocem vivam prolata. LmLHerb. Tr. 2, pr. p. 42: odae atque lyrica cantica variis modulationibus instituta a poetis. LmLHerb. Tr. 2, 3 p. 48: Nam in venerationibus divinis hymni cantabantur, in nuptiis Hymenei, in lamentis threni; naviculatores, cum portus attigissent, celeumata decantabant, ceteri odas. LmLContr. Inprimis 5, 27: ‚odos‘ cantus. 2 Kennmelodie zur Charakterisierung einer Kirchentonart (als melismatischer Anhang zu einer Antiphon) — characteristic melody that defines a mode (as melismatic appendage to an antiphon) [s.XIV] LmLIac. Leod. inton. 4, 19: Habet autem quilibet tonus suam caudam, quae etiam neuma vocatur sive oda sive iubilus. Est igitur toni primi cauda talis: (sequitur exemplum). LmLIac. Leod. spec. 6, 82, 1: Sunt adhuc quidam cantus accommodati singulorum tonorum antiphonis, per quos de tono illarum iudicamus (mss.; ed.: indicamus), et illi diversis vocantur nominibus. A quibusdam enim vocantur aptitudines sive formulae, ab alii neumae, odae vel iubili; a modernioribus vocantur caudae. LmLIac. Leod. spec. 6, 89, 8: Cauda, iubilus vel oda secundi toni (cum exemplo). [] 3 Note, Notenzeichen — note, notational symbol [s.XIV] LmLAnon. Ellsworth 4 p. 224, 5: protrahensque quatuor lineas, in quibus cum spaciis interpositis 6 odas sive notulas deducendo notavit (sc. Guido), quas prout Paulus Theutonicus in hymno, quod de sancto Iohane Baptista condidit, nominavit, scilicet: „Ut queant laxis“. [s.XV] LmLBart. Ram. 1, 1, 1 p. 4: Tertio vero odas vel notulas, per quas omnis cantus dignosci, cantari componique possit, in plano designabimus. LmLBart. Ram. 1, 2, 5 p. 39: Quod si una oda in ⋅e⋅lami perscribatur hoc signo b et altera in ⋅c⋅faut isto , licet ditoni sit intervallum, convertitur in toni distantiam. LmLBart. Ram. 3, 1, 1 p. 78. LmLBart. Ram. 3, 1, 1 p. 80: Ceterae vero odae, quae nec semibreves nec longae fuerint, relinquuntur esse breves.