Eintrag · Köbler Mnd. Wörterbuch
mangelen sw. V.
mangelen , sw. V.
- nhd.
- mangeln (V.) (1), fehlen, nicht vorhanden sein (V.)
- Vw.:
- s. under-, vör-?
- Hw.:
- vgl. mhd. mangelen (1), mnl. mangelen
- Q.:
- Oldendorp Schr. 102 und ausnahmsweise Wittenb. NT. (1523)
- E.:
- s. mfrz. manque, Sb., Mangel (M.); vgl. mfrz. manquer, V., fehlen, mangeln (V.) (1); lat. mancāre, V., verstümmeln, mangeln (V.) (1), fehlen; vgl. lat. mancus, Adj., gebrechlich, kraftlos, mangelhaft; s. idg. *mər, Sb., Hand, Pokorny 740
- W.:
- s. nhd. mangeln, sw. V., mangeln, entbehren, ermangeln, DW 12, 1546?
- L.:
- MndHwb 2, 900 (mangelen)