Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
manecvalt adj.
1. manigfaltig, vielfältig. ich mache dînen gewalt wît unde manincfalt Diemer 108,6. vgl. Trist. 10355. iwer zuht ist sô manecvalt das. 13. kumber manecvalt, manecvalter Reinh. 642. Parz. 441,16. Walth. 102,23. garzûne krîe manecvalt Parz. 357,6. êre u. fröude manicvalt troj. 17. c. — iriu wort sint vil manicvalt tod. gehüg. 201. dâ wâren die wege manecvalt Iw. 18. bluomen manicvalt Walth. 122,30. — habite allin gewalt, der ê gideilit was in manigvalt Anno 469. — adverbial. dennoch wart manicvalt sîn marter an dem kriuze gemêret Walth. 37,7. vgl. 26.
2. ungleich, unbeständig. iuwer zunge ist ze manicvalt Trist. 12913.