Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lucken sw. v.
sw. v. (Nebenform zu lockôn, vgl. DWb. VI,1105), mhd. lücken, lucken, frühnhd. lucken (vgl. a. a. O. Sp. 1229). — Graff II,144.
lucch-: 3. sg. -et Np 103,17 (Np Lb -ê-). Cant. Deut. 11; 3. pl. -ent 10,2; inf. -en Nb 123,16 [106,17]; part. prs. dat. sg. n. -entemo Nc 793,22 [111,16]; ge-luhtero: part. prt. dat. sg. f. 694,18 [8,22]. 1) (ver)locken: a) jmdn. zu etw. (einer Handlung, Haltung) (ver)lokken: mit Akk. d. Pers. u. Nebensatz: unde singen diu sang ... suozemo sange unsih lucchentemo . unde scundentemo . daz uuir siu truogin . unde gehieltin favente . i. applaudente rithmico melo . i. dulci carmine Nc 793,22 [111,16]; — mit Akk. d. Pers. u. Adv.: be diu lucchent sie (haeretici) catholicos dara [vgl. haereticis, qui nituntur catholicos in suam convertere pravitatem, Cass.] Np 10,2 (Npw lochen); hierher auch: daz pilde lucchet ouh dara andere 103,17 (Npw locchet); b) etw. (ein Tier) aus etw. herauslocken, mit Akk. u. ûzar + Dat.: also der aro lucchet uzer neste sine iungen sicut aquila provocans ad volandum pullos suos Np Cant. Deut. 11 (Npw lochit); c) jmdn. für jmdn. einnehmen, mit Akk. d. Pers. u. zi + Dat. d. Pers.: ze demo (Menschen) uns leido ist ... ze demo mag man unsih lucchen . ube man uns so manige tugede beginnet fone imo sagen Nb 123,16 [106,17]. 2) jmdn. liebkosen: chad si ... ten altcot Saturnum truregen ... an den selben rat pecheret uuesen . sinero gemalun Berecinthia geluhtero . tiu ouh Ops . unde Cubele heizet maestissimum seniorem deorum transduci simili persuasione Ope coniuga Cybeleque permulsa Nc 694,18 [8,22].
Komp. lîhlucken; Abl. luckida.
Vgl. lockôn, lohhôn.