Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
lector st. m. n.
lector , -ar , -ur st. m. n. , mhd. lecter st. m., nhd. dial. rhein. letter n. Rhein. Wb. 5,407 ; as. lector m. ( s. u. ), mnd. lector n., mnl. lecter m. ; an. lektari m. ; aus. mlat. lectorium ( vgl. Franz S. 24. 39 ). — Graff II,162 s. v. lectar m. lector: nom. sg. Gl 2,403,27 ( nom. sg. ( ? ), oder acc. pl. u. st. n. ( ? ), vgl. aber Gl 2,389,6. 393,73. 449,23, s. u. 2). 449,23 ( 2 Hss. ). 561,16. 572,43 ( Brüssel 9987, 9. Jh. ). 3,285,11 ( SH b ). 328,19 ( SH g, 3 Hss. ). 654,36. 4,33,14 ( Sal. a 1, 5 Hss. ). 147,17 ( Sal. c; lat. abl. ). 156,73 ( Sal. c ). 236,16; dat. sg. - ] e 2,147,35 …