Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lantman st. m.
st. m., mhd. lantman, nhd. landmann; mnd. mnl. lantman; ae. landman; an. land(s)maðr (vgl. Fritzner 2,410). — Graff II,740.
lant-man: nom. sg. Gl 3,144,26 (SH A, 6 Hss.). 188,54 (SH B). 326,52 (SH f). 4,84,48 (Sal. a 1, 2 Hss.). Hbr. I,305,527 (SH A); lante-: dass. Gl 3,188,54 (SH B, Brix. Bll., 13. Jh.). — lant-mant: nom. sg. Gl 4,84,49 (Sal. a 1, Wien 2276, 14. Jh.; zur Epithese von -t vgl. Weinhold, Mhd. Gr. § 194, u. ders., Bair. Gr. § 143).
Landsmann: lantman patriota Gl 3,144,26. 188,54. 326,52. Hbr. I,305,527. Gl 4,84,48 (5 Hss. gilanto).