Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
klecke swv.
1. breche, reiße.
2. reiche aus, genüge. sô vil suoʒer er smacte, daʒ dâ wider unhôhe klacte wenig ausreichte aller edelen würze smac Servat. 2220. des ensol dir niht klechen, du solt in suochen drîʒech jâr Griesh. pr. 2,13. dir enklec och nit daʒ den armen liuten gîst dîn guot durch got, du solt dich och flîʒen das. 1,88. daʒ eʒ uns klec Hätzl. 1,91, 188. klacte das sînem meiden niht Gr. w. 3,645.