lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

Kakel

mnd. bis Dial. · 6 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

RhWB
Anchors
7 in 6 Wb.
Sprachstufen
3 von 16
Verweise rein
2
Verweise raus
1

Eintrag · Rheinisches Wb.

Kakel

Bd. 4, Sp. 59
Kakel -āk-, Pl. -əlts Emmerich f.: Kiefer, Rachen.
50 Zeichen · 3 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 1200–1600
    Mittelniederdeutsch
    kakelSb.

    Köbler Mnd. Wörterbuch · +1 Parallelbeleg

    kakel , Sb. nhd. Teil des Zaumes vom Kinn bis an den Hals, Kabel? E.: s. gāgel (1)? L.: MndHwb 2, 501 (kakel), Lü 166b (…

  2. 15.–20. Jh.
    Neuhochdeutsch
    kakelm.

    Grimm (DWB, 1854–1961)

    kakel , m. gegacker, dän. kagl, s. kikelkakel.

  3. modern
    Dialekt
    Kakel

    Mecklenburgisches Wb. · +3 Parallelbelege

    Kakel männlicher PN. im Volksreim: Kakel mit de Kell Ward 'n Junggesell Wo. V. 1, 101 b.

Verweisungsnetz

10 Knoten, 3 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 1 Kompositum 3 Sackgasse 6

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit kakel

51 Bildungen · 45 Erstglied · 2 Zweitglied · 4 Ableitungen

kakel‑ als Erstglied (30 von 45)

Kākelǟrs

WWB

Kākel-ǟrs m. [Lippe] Person, die schwatzt oder langweilig spricht.

Kākelbǟrnd

WWB

Kākel-bǟrnd m. „Krakeeler“ ( Mes Br).

Kakeldütt

MeckWB

kakel·duett

Kakeldütt ON. in Sta; wegen seiner Abgelegenheit öft. in der Dorfneckerei: wo wahnt dee? Dree Mil achter Kakeldütt Wa; Kakeldütt is ne gesun…

Kakeldütter

MeckWB

Kakeldütter m. Einwohner von Sta Kak : eenen Kakeldütter is dor ok noch mank Wo. V. 1, 120 f.; im Tanzreim: Luter Kakeldütter, luter Kakeldü…

Kakeldus'

MeckWB

kakel·dus

Kakeldus' m. Person im Rätsel vom Spinnrad: Den eenen is de Buk upgahn, Dat hett de Kakeldus' dan Wo. V. 1, 126 b.

Kakeldutt

MeckWB

kakel·dutt

Kakeldutt n. 1. das nackte, eben aus dem Ei geschlüpfte Junge eines Vogels Wi Poel ; auf die Frage wat gifft 't hüt tau Middag? erhält das K…

Kakelei

Pfeifer_etym

kake·lei

kakeln Vb. nordd. ‘gackern, töricht daherreden, plaudern’, mnd. kakelen, lautnachahmende Bildung; ebenso mnl. cakelen ‘kläffen’, nl. kakelen…

Kakelenhusen

MeckWB

kakelen·husen

Kakelenhusen fingierter ON.: 'alse ein Hemmelblauwer Stockvisch van Kakelenhusen' Gry. Lb. 1, Ee 1 b .

kakeler

KöblerMnd

kake·ler

kakeler , M. Vw.: s. kȫchelære* L.: Lü 166b (kakeler) Son.: langes ö, örtlich beschränkt

Kakelfus'

MeckWB

Kakelfus' f. der Bienenkorb im Rätsel: Tens unsen Hus' Steiht ne Kakelfus' Wo. V. 1, 44.

Kakelgeld

MeckWB

kakel·geld

Kakelgeld n. Abgabe für den Koch beim Ablager ( s. Aflager , Bd. 1, 143 ): '2 ß Kakelgeld' (1547) Ihde 185.

Kakelgret

MeckWB

kakel·gret

Kakelgret f. Schelte für ein Mädchen, das viel lacht Gü Gülz .

kakelgris

MeckWB

kakel·gris

kakelgris Adj. graubunt; im Pfingstbittreim der Hirtenjungen: Hett dat kakelgris Hauhn all leggt? Pa Sporn .

Kakelhaft

Campe

kakel·haft

† Х Kakelhaft , — er, — este , adj . u. adv . so viel als kakelbunt.

Kakelhauhn

MeckWB

Kakelhauhn n. eine gackelnde Henne Mi 38 a .

Kakelhenn

MeckWB

kakel·henn

Kakelhenn f. wie das Vor. ; übertr. für ein geschwätziges Frauenzimmer: 'denn de eine warnet den andern ... vor slck eine vorgifftigen Spen…

Kākelīe

WWB

kake·lie

Kākelīe f. [verstr.] albernes, dummes Geschwätz, sinn- und zweckloses Gerede.

kakelig

DWB

kakelig , s. gackelicht 2 und gageln.

Kakel II

RhWB

Kakel II = Klatschbase s. bei kackeln;

Kakel III

RhWB

Kakel III = Kiefer s. bei Kake;

Kākeljetteken

WWB

Kākel-jetteken V. Schwätzerin (Lippe Oesterh ).

kakel als Zweitglied (2 von 2)

Hühnergekakel

Wander

Hühnergekakel Das ist Hühnergekakel, die Hähne lachen darüber. Holl. : Dat is kippetjes praat, de haantjes lagchen erom. ( Harrebomée, I, 30…

kikelkakel

DWB

kikelkakel , m. n. nordd., subst. mit ablautspiel zu kakeln gackern, plappern: mit solchem kikelkakel komm mir ja nicht aufgezogen. Hermes S…

Ableitungen von kakel (4 von 4)

bekākelen

WWB

be-kākelen V. [verstr.] besprechen. Dat mäute ve es bekakeln ( Alt Ha).

Gekakel

MeckWB

Gekakel n. Gegacker, albernes Gelächter Mi 26 a . Dä. 147 a . Me. 2, 330.

gekakele

DWB

gekakele , n. fortgesetztes kakeln, schwatzen: an die stelle des inländischen weisen ungezwungenen tones ist das französische gekakele getre…

Kākele

WWB

Kākele f. 1. schwatzhafte Person ( Pad Xy). — 2. Kackel keifende Frau ( Mes Br).