lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

kakel

mnd. bis Dial. · 6 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

MNWB
Anchors
7 in 6 Wb.
Verweise rein
2
Verweise raus
1
Sprachstufen
3 von 16

Eintrag · Mittelniederdeutsches Wb.

kakel

Bd. 2-1, Sp. 501

° kakel (SL) l. kābel ?

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 1200–1600
    Mittelniederdeutsch
    kakelSb.

    Köbler Mnd. Wörterbuch · +1 Parallelbeleg

    kakel , Sb. nhd. Teil des Zaumes vom Kinn bis an den Hals, Kabel? E.: s. gāgel (1)? L.: MndHwb 2, 501 (kakel), Lü 166b (…

  2. 15.–20. Jh.
    Neuhochdeutsch
    kakelm.

    Grimm (DWB, 1854–1961)

    kakel , m. gegacker, dän. kagl, s. kikelkakel.

  3. modern
    Dialekt
    Kakel

    Mecklenburgisches Wb. · +3 Parallelbelege

    Wossidia Kakel männlicher PN. im Volksreim: Kakel mit de Kell Ward 'n Junggesell Wo. V. 1, 101 b.

Verweisungsnetz

10 Knoten, 3 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 1 Kompositum 3 Sackgasse 6

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit kakel

55 Bildungen · 45 Erstglied · 6 Zweitglied · 4 Ableitungen

kakel‑ als Erstglied (30 von 45)

Kākel-ǟrs

WWB

Kākel-ǟrs m. [Lippe] Person, die schwatzt oder langweilig spricht.

Kākel-bǟrnd

WWB

Kākel-bǟrnd m. „Krakeeler“ ( Kr. Meschede Mes Br).

Kakelbahn

MeckWB

kakel·bahn

Wossidia Kakelbahn Name im Hausstandreim: Kakelbahn Heit min Hahn.

Kakelbeer

MeckWB

kakel·beer

Wossidia Kakelbeer f. die Frucht des Schneeballs E. Krüg. 92.

Kakeldütt

MeckWB

kakel·duett

Wossidia Kakeldütt ON. in Sta; wegen seiner Abgelegenheit öft. in der Dorfneckerei: wo wahnt dee? Dree Mil achter Kakeldütt Wa; Kakeldütt is…

Kakeldütter

MeckWB

Wossidia Kakeldütter m. Einwohner von Sta Stargard@Kakeldütt Kak : eenen Kakeldütter is dor ok noch mank Wo. V. 1, 120 f.; im Tanzreim: Lute…

Kakeldus'

MeckWB

kakel·dus

Wossidia Kakeldus' m. Person im Rätsel vom Spinnrad: Den eenen is de Buk upgahn, Dat hett de Kakeldus' dan Wo. V. 1, 126 b.

Kakeldutt

MeckWB

kakel·dutt

Wossidia Kakeldutt n. 1. das nackte, eben aus dem Ei geschlüpfte Junge eines Vogels Wi Wismar@Poel Poel ; auf die Frage wat gifft 't hüt tau…

Kakelei

Pfeifer_etym

kake·lei

kakeln Vb. nordd. ‘gackern, töricht daherreden, plaudern’, mnd. kakelen, lautnachahmende Bildung; ebenso mnl. cakelen ‘kläffen’, nl. kakelen…

Kakelenhusen

MeckWB

kakelen·husen

Wossidia Kakelenhusen fingierter ON.: 'alse ein Hemmelblauwer Stockvisch van Kakelenhusen' Gry. Lb. 1, Ee 1 b .

kakeler

KöblerMnd

kake·ler

kakeler , M. Vw.: s. kȫchelære* L.: Lü 166b (kakeler) Son.: langes ö, örtlich beschränkt

Kakelfus'

MeckWB

Wossidia Kakelfus' f. der Bienenkorb im Rätsel: Tens unsen Hus' Steiht ne Kakelfus' Wo. V. 1, 44.

Kakelgeld

MeckWB

kakel·geld

Wossidia Kakelgeld n. Abgabe für den Koch beim Ablager ( s. MeckWB Aflager , Bd. 1, 143 ): '2 ß Kakelgeld' (1547) Ihde 185.

Kakelgret

MeckWB

kakel·gret

Wossidia Kakelgret f. Schelte für ein Mädchen, das viel lacht Gü Güstrow@Gülzow Gülz .

kakelgris

MeckWB

kakel·gris

Wossidia kakelgris Adj. graubunt; im Pfingstbittreim der Hirtenjungen: Hett dat kakelgris Hauhn all leggt? Pa Parchim@Spornitz Sporn .

Kakelhaft

Campe

kakel·haft

† Х Kakelhaft , — er, — este , adj . u. adv . so viel als kakelbunt.

Kakelhauhn

MeckWB

Wossidia Kakelhauhn n. eine gackelnde Henne Mi 38 a .

Kakelhenn

MeckWB

kakel·henn

Wossidia Kakelhenn f. wie das Vor. ; übertr. für ein geschwätziges Frauenzimmer: 'denn de eine warnet den andern ... vor slck eine vorgifft…

Kākelīe

WWB

kake·lie

Kākelīe f. [verstr.] albernes, dummes Geschwätz, sinn- und zweckloses Gerede.

kakelig

DWB

kakelig , s. gackelicht 2 und gageln.

Kakel II

RhWB

Kakel II = Klatschbase s. bei kackeln;

Kakel III

RhWB

Kakel III = Kiefer s. bei Kake;

Kākel-jetteken

WWB

Kākel-jetteken V. Schwätzerin (Lippe WWB-Source:219:Oesterh Oesterh ).

kakel als Zweitglied (6 von 6)

Gekakel

MeckWB

Wossidia Gekakel n. Gegacker, albernes Gelächter Mi 26 a . Dä. 147 a . Me. 2, 330.

Hühnergekakel

Wander

Hühnergekakel Das ist Hühnergekakel, die Hähne lachen darüber. Holl. : Dat is kippetjes praat, de haantjes lagchen erom. ( Harrebomée, I, 30…

kikelkakel

DWB

kikelkakel , m. n. nordd., subst. mit ablautspiel zu kakeln gackern, plappern: mit solchem kikelkakel komm mir ja nicht aufgezogen. Hermes S…

Konvents-kakel

RhWB

konvents·kakel

Konvents-kakel kuvęntskākəl Köln-Stdt f.: verächtl. alte Frau, im Stift wohnend ( kākələ gackern).

kritikakel

DWB

kriti·kakel

kritikakel , m. oder n. geschwätz von kritikern: ( Apoll ) der ganz allein, was frommt und ehrt, trotz allem kritikakel lehrt. Bürger 95 a ,…

kukakel

MeckWB

Wossidia kukakel Spielwort im Kulsœg' spiel.

Ableitungen von kakel (4 von 4)

be-kākelen

WWB

be-kākelen V. [verstr.] besprechen. Dat mäute ve es bekakeln ( Kr. Altena u. die krfr. Stadt Lüdenscheid Alt Ha).

Gekakel

MeckWB

Wossidia Gekakel n. Gegacker, albernes Gelächter Mi 26 a . Dä. 147 a . Me. 2, 330.

gekakele

DWB

gekakele , n. fortgesetztes kakeln, schwatzen: an die stelle des inländischen weisen ungezwungenen tones ist das französische gekakele getre…

Kākele

WWB

Kākele f. 1. schwatzhafte Person ( Kr. Paderborn Pad Xy). — 2. Kackel keifende Frau ( Kr. Meschede Mes Br).