Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hurnu mhd. st. m. n.
(wohl auch -ûz) mhd. st. m. n.; vgl. DWb. IV,2,1827 f. s. v. hornisse. — Graff IV,1039 s. v. hornuz.
hurn-uz: nom. sg. Gl 3,454,4 (clm 614, 13. Jh.). 692,1 (clm 14584, 14. Jh.; hv-). Hbr. I,167,765 (SH A, Erlangen, UB. Ms. 396, 13. Jh.; hvrnvz); acc. pl. Gl 5,2,9 (M, Carlsr. Oen. 1, 14. Jh.; -ûz); -us: nom. sg. 3,48,29 (Wien 3213, 15. Jh.); -ouz: dass. ebda. (Innsbr. 355, 14. Jh.).
hrnuze: acc. pl. Gl 1,328,50 (M, clm 6217, 13./14. Jh.).
Hornisse, Vespa crabro L.: hrnuze [cunctorumque inimicorum tuorum coram te terga vertam: Emittens] crabrones (Hs. scabrones) [prius, qui fugabunt Hevaeum, Ex. 23,28] Gl 1,328,50 (5 Hss. hornuz). hurnûz [insuper et] crabrones (Hs. scabrones) [mittet dominus deus tuus in eos, Deut. 7,20] 5,2,9. hurnuz scabro 3,454,4. 692,1 (1 Hs. hornuz). hvrnvz scabro a cabo, id est caballo, quod ex his creentur [Hbr. I,167,765] Hbr. I,167,765; wohl mit Lemmaverschiebung: hurnouz keuer oester scaba (für scabro? Vgl. Anm.) Gl 3,48,29 (vgl. bremo oestrum Gl 3,365,55).
Vgl. hornuz, horneusel frühnhd.