Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]louf st. m.
st. m. (zur Bildg. neben [h]louft vgl. auch Wilm., Gr. 22 § 257,3), mhd. louf, nhd. lauf; mnd. lôp, mnl. loop; ae. -hléap; an. hlaup n. — Graff IV,1119.
laufa: nom. pl. Gl 2,655,28 (clm 18059, 11. Jh.). O 5,6,2 (z. Plur. vgl. Kelle 3,371 u. Gl 2,655,28; wohl kaum nom. sg. eines Fem.).
louphe: dat. sg. Gl 2,637,28 (clm 18059, 11. Jh.; zu -phvgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 132 Anm. 3).
das Laufen, Rennen, (Wett-)Lauf: louphe [saepe etiam] cursu [quatiunt (die Züchter die weiblichen Zuchttiere) et sole fatigant, Verg., G. III,132] Gl 2,637,28. loufa [post ubi confecti] cursus [(wozu Aeneas aufgefordert hatte) et dona peregit, ders., A. V,362] 655,28. thie jungoron in wara bizeinont racha mara, joh iro zueio loufa (zu Christi Grab) dat filu diafa [vgl. iste cursus duorum discipulorum magnum habet mysterium, Alc. zu Joh. 20] O 5,6,2.
Abl. [h]loufilîn; [h]loufôn, [h]louflîhho; vgl. [h]louffâri; vgl. auch ana-, ingegin[h]louf, gegin-, uuither[h]loup aostndfrk.; zu hintlouf mhd., hintloufa vgl. Studia neophil. 62,81 ff.