Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]loufâri st. m.
st. m., mhd. loufære, löufære, nhd. laufer, läufer; mnd. lper, mnl. loper(e); ae. hléapere; an. hlaupari. — Graff IV,1121.
Alle Belege im Nom. Sing., wenn nicht anders angegeben.
lauffara: nom. pl. Gl 1,469,34 (Rb). — lovf-ari: Gl 3,134,1 (SH A). 141,16/17 (SH A; -ou-); -are: 134,1 (SH A). 141,16 (SH A, 2 Hss.); -ar: 134,2 (SH A; -ov-). 141,17 (SH A); -ere: 134,2. 141,17 (beide SH A). 180,45 (SH B). 186,66 (SH B). 428,56; -er: Hbr. I,292,318 (SH A; -ov-); -ær: Gl 5,45,47; luofari: 3,134,2 (SH A). — louph- (zu -phvgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 102 Anm. 3): -are: Gl 1,537,51 (M); -ar: 52 (M); -er: 51 (M). — loffere: Gl 1,626,49 (M; zu -o- u. zu -ff- vgl. Matzel S. 65 u. 121). 1) Läufer: a) einer, der gelaufen kommt, hin u. her läuft: loupher [veniet tibi (dem Faulen) quasi] cursor [egestas, et mendicitas quasi vir armatus, Prov. 24,34] Gl 1,537,51 (5 Hss. [h]loufo). gizalar louffere [quomodo dicis: ... post Baalim non ambulavi? Vide vias tuas in convalle, scito quid feceris:] cursor levis [explicans vias suas, Jer. 2,23] 626,49 (6 Hss. [h]loufo); b) Läufer als Bote, Überbringer von Nachrichten: lauffara [perrexeruntque] cursores [cum epistolis ex regis imperio ... in universum Israel et Iudam iuxta id, quod rex iusserat, praedicantes, 2. Paral. 30,6] Gl 1,469,34; hierher wohl auch: lovfare cursor 3,141,16. 186,66 (davor boto nuntius). Hbr. I,292,318; c) Glossenwort: lofere cursor Gl 3,428,56. 5,45,47. 2) Wandermönch: lovfare circumcellio Gl 3,134,1 (zwischen munich cucullarius u. klosanare inclusus; vmbeloufere Erl. 396, vgl. Hbr. I,279,113. III,321). circumcellio monachus vagans 180,45.
Vgl. umbeloufære mhd.