Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gireht(i) st. n.
st. n., mhd. gerehte, -reht (vgl. auch MWB 2,495 f.), nhd. (älter) gerecht; as. gireht (s. u.)., mnd. mnl. gerechte, gerecht (s. v. gerechte); afries. geriucht (in anderer Bed.); ae. geriht.
gi-rehti: nom. sg.? Gl 1,798,3 (M, clm 22201, 12. Jh.; lat. abl. sg., zu Umsetzungen in den Nom. vgl. Matzel S. 5; zu -i im Nom. Sing. eines st. Neutr. vgl. in ders. Hs. noch aronti Gl 1,452,45); nach Ahd. Gl.-Wb. S. 217 u. Gl.Wortsch. 7,366 gehört der Beleg zu girehtî (vgl. hierzu edde[h]uuer, Ahd. Wb. 3,50 f.). [Verstümmelt: . e-re .. on: dat. pl. Wa 6,6 = 13,3 (as. Ps., 10. Jh.; Ausg. gerehton).]
gereht Npw 33,2 s. gireh.
(zustehendes, gebührendes) Recht: [a) in der adverbialen Verbindung bî girehton zu Recht: bi gerehton anfahid thiu heliga samnunga that erui [vgl. Cass. zu Ps. 5,1: recte enim pro ecclesia quae hereditatem ... accipit, psalmus iste praetitulatur] Wa 6,6 = 13,3;] b) Verdienst: girehti [parum dixi et pro] merito [voluminis laus omnis inferior est, Apoc., Praef.] Gl 1,798,3 (5 Hss. frêht).