Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gilingan st. v.
st. v., mhd. nhd. gelingen; mnd. mnl. gelingen. — Graff II,223.
Praet.: ge-lang: 3. sg. Np 118 Q,125. — gi-lungun: 3. pl. O 1,2,36. 1) persönl.: gelingen, mit Dat. d. Pers.: in gilungun thiu wort in iro zungun O 1,2,36. 2) unpersönl., in der Fügung ubilo gilingan: bei etw. keinen Erfolg, kein Glück haben, es ergeht jmdm. schlecht bei etw., mit Dat. d. Pers. u. Präp.verb.: mir gelang ubelo an diu . daz ih min frio uuolta sin . nals din scalch [vgl. neque enim bene mihi cessit, quando esse volui liber meus, non servus tuus, Aug., En.] Np 118 Q,125.
Abl. gilangôn.