Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gifêh adj.
adj., mhd. gevêch; mnl. gevee. — Graff III, 384 f.
gi-feh: Grdf. Gl 2,353,26. ebda. (Randglosse). S 106, 19. gi-ueh-: acc. sg. m. -an Gl 1,307,35 (M); -en ebda. (M, 3 Hss., davon 1 Hs. -v-). 1) in der Verbindung gifêh sîn mit jmdm. feind sein, feindlich gesinnt sein, mit Dat. d. Pers.: alle die mir rietun den unrehton rihtuom, die sint fienta din, mit den uuillih gifeh sin nonne eos, qui te oderunt, oderam et super inimicos tuos tabescebam? S 106,19. 2) widerwärtig, verhaßt: giuehan [turbastis me, et] odiosum [fecistis me Chananaeis, Gen. 34,30] Gl 1,307,35. 3) geächtet, der Fehde, der Verfolgung (durch die Verwandten des Getöteten) ausgesetzt: gifeh [si quis hominem per iussionem regis vel ducis sui ... occiderit, non requiratur ei nec] feidosus [sit, quia iussio domini sui fuit, Lex Baiv. p. 301,6 (vgl. Brunner, DRG 1,222 f.)] Gl 2,353,26.
Abl. gefêhida.