Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
gesmac stm.
1. geruch, den etwas von sich giebt. der bradem gelîchet disem gesmache niht urst. 126, 18. — bœser, edeler gesmach arzneib. D. 62,96. md. ged. 36,1226. sô opfern wir den gesmac des wîrouches Pf. Germ. 7,596. der boum gab sô guoten gesmac Flore 2080. gap einen tôtlîchen gesmac krone 157. a. dô in gienc der geruch an von der heide und der süeʒe gesmac das. 176. b. eines gesmackes er enpfant das. 263. b. von der edelen wurze kraft unde von der edelem gesmacke Bert. 389,29. der tracke kunde entreinen wol den luft mit sînem gesmacke Silv. 701. ich wæn von bœsme vaʒʒe kumt selten guot gesmac Eracl. 1119. was man in niwe häfen schitt, den selben gsmack verlônt sie nit narrensch. 6,16 u. anm. vgl. Grimm zu Vrid. XC.
2. geschmack.
a. geschmackssinn. gismag schöpfung 96,3.
b. geschmack, den etwas hat. sô habent die spîse ûf ertrîche niht mêre danne niun hande gesmac Bert. 220, 13. 221,30. der gesmack des waʒʒers Megb. 103,12.