Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
genieʒ mhd. st. m.
mhd. st. m. (zum Ansatz vgl. Ahd. Gl.-Wb. S. 215 u. Splett, Ahd. Wb. I,2,671; vgl. auch Grimm, Dt. Gr. 3,152), nhd. (älter) genieß; mnd. genêt m. n.
gi-niz: nom. sg. Gl 4,266,3 (M, Goslar 2, 14. Jh.).
Ertrag, Gewinn: giniz [segetes vestras, et vinearum] reditus [addecimabit, ut det eunuchis et famulis suis, 1. Reg. 8,15].
Vgl. giniuzi st. n.