Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fûlên sw. v.
sw. v., mhd. vûlen, nhd. faulen; mnd. vûlen, mnl. vulen; vgl. ae. fúlian. — Graff III, 495.
fuulent: 3. pl. Gl 2,227,31 (S. Flor. III 222 B, 9./10. Jh.). — ful-: 3. sg. -et Gl 1,506,14 (M, 3 Hss., 2 davon -&). NpNpw 15,10 (Np -û-); 3. pl. -ent O F 2,17,3; part. prs. gen. sg. f. -entero Gl 2,466,16 (2 Hss.); 3. sg. prt. -eta NpNpw 37,6 (Np -û-); 3. sg. conj. prt. -eti Nc 806,7 [167,6] (-û-); vulet: 3. sg. Gl 3,417,22.
Verschrieben ist wohl: fulg&: 3. sg. Gl 1,506,15 (M, Wien 2723, 10. Jh.).
Hierher gehört vielleicht auch, nur die Endung geschr.: ta: 3. sg. prt. Mayer, Glossen S. 59,28 (clm 4542, 8.—9. Jh.). 1) faulen: a) verfaulen, morsch werden: uzer demo egypzisken bineze . der mit cedrinemo fliede besmizen uuas . taz er nefuleti ex papiro, quae cedro . i. resina cedri perlita fuerat Nc 806,7 [167,6]; in einem Bilde, von Menschen: thaz sie mit then uunton ni fulent in then sunton [vgl. humana natura exclusis vermibus et putredine peccatorum illaesa, Hrab.] O F 2,17,3 (PV irfûlên), hierher vielleicht auch: ta [dominationis daemoniacae iugum] putruit [Greg., Hom. II, 26 p. 1555] Mayer, Glossen S. 59,28 (s. o. Formenteil); b) verwesen: min lichamo nefulet . noh nerozzet NpNpw 15,10; c) Glosse: vulet putret Gl 3,417,22. 2) sich zersetzen, brandig werden, eitern, von Wunden: fulentero [latebram] tabentis [vulneris alte inpressam penitusque putri de pure peresam ... foveret, Prud., Symm. I, 16] Gl 2,466,16. miniu uuuntmale uuurden ful ... Ferheiletiu uuunda fuleta putruerunt ... cicatrices meae NpNpw 37,6. 3) dahinschwinden: fulet tabescet [caro eius, et ossa, quae tecta fuerant, nudabuntur, Job 33,21] Gl 1,506,14; bildl.: sich innerlich aufzehren: fuulent [qui alieno provectu deficiunt, aliena exultatione] contabescunt [Greg., Cura 3,10 p. 46] 2,227,31.