Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
fiala sw. f.
fiala sw. f. , mhd. viole, nhd. phiole; mnl. viole; vgl. griech. φιάλη; mlat. fiola ( vgl. Duc. 3,503 ). — Graff III, 495. fial-: nom. sg. -a Gl 2,530,77 ( Eins. 302, 11. Jh.; lat. abl. pl. ); nom. pl. -un 276,56 ( M, 2 Hss. ); acc. pl. -un 1,637,26 ( Rb ). — fielun: nom. pl. Gl 2,276,56 ( M, 3 Hss. ). Zu Gl 1,224,2. 3,349,38. 372,11. Hss. Wolf. 15,92 s. u. 2. 1) Schale, Trinkgefäß, Becher: fialun [ lebetes ... et ] phialas ( Hs. fiolas ) [, et mortariola, et omnia vasa aerea, quae in ministerio fuerant, tulerunt ( bei der Tempelplünderung ), Jer. 52,18 ] Gl 1,637,26. fialun [ scimus quod in d…