Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
erwerfen
erwerfen , 1 1) jactu occidere, todt werfen: mhd. von dër mûre maneger tôt erschoʒʒen und erworfen wart. Ernst 1315 ; in der stat dës volkes vil erworfen und erschoʒʒen viel. Ludwig 2963 ; vil und âne mâʒen lac ir erworfen und erslagen. 3180 ; ër leit daʒ brôt und den kæse hin, und wolt den rappen erworfen hân. LS. 2, 171 ; mit einem stein erworfen. Dietr. u. ges. 808 ; dâ wolt ër den kleinen ze tôde erworfen haben. Ortnit 278, 4 ; nhd. dann wann derselb erworfen wer, so wurd kein kriegsman bleiben mer. Teuerd. 91, 49 ; wann dann der held erworfen wer. 94, 48 ; item Pytaco erwarf ein werkman m…