Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
EISCHE swv.
EISCHE ( prät. iesch u. eischete; part. geeischet Gr. 1,437,934. Hahn 1, 58 ) swv. ich heische, fordere. — das starke präteritum scheint unorganisch, da das wort im ahd. eiscôn ( lat. quaerere, flagitare Graff 1,493 ) lautet. im laufe des dreizehnten jahrhunderts nimmt dieses wort ein ungehöriges h an. heischent Mart. leseb. 766,22. heischet das. 767,15. hiesch Bon. 76,19. hieschen Barl. 58,24. — 1. mit accus. der sache. sîn wîb er eiscote Gen. fgr. 42,9. er iesch vil grôʒiu botenbrôt Parz. 21,1. vgl. 38,6. 220,30. 228,1. 544,21. er iesch ein müniʒîsen Walth. 11,24. waʒ du eisches myst. 1,136,…