Hauptquelle · Westfälisches Wb.
Distele f.
Distele f. [allg.] 1. Distel (Carduus, Cirsium arvense). Wenn dei Diestel witte Köppe kriegt, dann isse gefährlich ( Bie Sc ). — Ra.: Hä iätet, at wann he op Disseln kaugede es schmeckt ihm nicht ( Dor Wl ). Hai biewert wie ne Dissele er zittert vor Kälte ( Lst Ge || mehrf.). Hai hiät Disteln in der Buorst das Pferd zieht nicht gut ( Bri Eh ). Worümme binnst diu den Isel an de Düißel? warum führst du jmdn. in Versuchung ( Det Is ). — Sprichw.: Däörne un Disteln stiäket sehr, owwer falske Tungen noch mähr ( Stf Oc ). De Iesel laiwer ne Dissel fraat, ase vam Kläi en schoin wäik Blaat man soll al…