Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bellan st. v.
st. v., mhd. nhd. bellen; ae. bellan; vgl. mnd. bellen, mnl. bel(l)en sw. v.; an. belja sw. v. — Graff III, 91.
Nur im Praesensstamm belegt.
pill-: 3. sg. -it Gl 1,284,16 (Jb-Rd). 2,657,7; -et NpNpw 21,21.
pellinten: part. dat. pl. Gl 2,680,40. — bel-: 3. pl. -ent NpNpw 16,11; inf. -len Gl 2,200,6 (clm 3767, 9. Jh.); part. acc. sg. m. -lenten Ni 549,11.
bellen, lediglich von Hunden oder von Ungeheuern und mythologischen Wesen, die als Hunde gedacht werden: lutit pillit [apud omnes autem filios Israel non] mutiet [canis ab homine usque ad pecus, Ex. 11,7] Gl 1,284,16. bellen [canes muti non valentes] latrare [Greg., Cura 2,4 p. 16 = Is. 56,10] 2,200,6. pillit [Cerberus haec ingens latratu regna trifauci] personat [Verg., A. vi, 418] 657,7. pellinten egison [Scyllam Nisi ... candida succinctam] latrantibus [inguina] monstris [, ders., E. vi, 75] 680,40. canis pezeichenet pediu ioh ten bellenten hunt . ioh ten merehunt . i. latrabilem et maritimum Ni 549,11; — in der Allegorie (von den Feinden der Christenheit): also die tuont . die ubeles tenchent . die danne nebelent NpNpw 16,11. lose ... mina ęcclesiam fone dero geuualte des hundes ... Fone des keuualte der ieo pillet uuider iro NpNpw 21,21.
Abl. bellunga, (mist)-bella, -bello, billôd.