Eintrag · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
anegenge stN.
2 selten räumlich ‘Anfang’
1 ‘Anfang, Ursprung’ noch redete wir gerne mêre / von dem anegenge [der Welt] Aneg 2236; [darum] ist diß mere geheißen an dem anegenge [des Buches] ‘das mere von der koniginne mit den großen ruwen’ Lanc 15,15; sost niht sîn [des Menschen] anegenge / wan jâmer unde nôt. / sîn êrste stimme ist weinen KLD:Kzl 1: 4,7; got, vater ewich, ist daz angengi / allir guoten dingin SuTheol 1. – oft in Verbindung mit Antonymen zum Ausdruck für zeitliche oder göttliche Unbegrenztheit: ein warer got ist an angeng und immer an ende PrOberalt 110,27; von anegenge unz an daz ort RvEBarl 13484; von anegenge unz an daz zil ebd. 16047; von dem angenge unze an daz trum AvaLJ 207,2. – im Sprichwort (vgl. TPMA 1,146f.): wan nâch trûrigem anegenge / dicke ein vrœlich ende chumt KvHeimHinv 16 2 selten räumlich ‘Anfang’ sô daz houbet ein anegenge ist des menschen, sô sul wir des buoches an dem houbet beginnen Barth 128,18
MWB 1 236,20; Bearbeiter: Schnell