Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
VLETZE stn. stf.
1. fußboden eines hauses oder gemaches, hausflur. unser wende, fletz u. obedach, daʒ ist alles leides vol urst. 123,46. matraʒ diu rîchen lâgen allenthalben an dem vletze nider Nib. 54,4 Z. daʒ vletz man niender blecken sach: vil manec guot tepich was sîn dach frauend. 348,23. vgl. kindh. Jes. 94,10. Elisab. Diut. 1,360. daʒ fletz was überleit mit marmelsteinen blatten Ls. 2,232. gang zispen zaspen überʒ vletz Hätzl. 2,85,156. daʒ vletze keren kindh. Jes. 87,63. Pass. K. 624,24. — bî dem fûre an sîner fletze herdstatt, da beginnet er si setzen glaube 1703. daʒ ich durftige man in hûs ni geladota, noch in âʒ noch dranc gab, noch flazzi noch betti bihteb. 100. einer frouwen di eime fürsten wol gezam zu fletze und ouch zu bette Elisab. Diut. 1,347. der tanz was dem vletze der hausflur ze wît Nith. 30,3. — tiutsch hât wîte hofstat, latîn an smalem fletze stât Renner 2297.
2. ebenes ufer eines wassers; vgl. nhd. fletz, flötz in der bergmannssprache. dô er quam ûffʒ vletze und dâchte vische haben genûc Pass. K. 363,82. an des vlîʒis (= vlieʒes) vletze, daʒ dâ heiʒit Netze Jerosch. 31. c.