Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
verthun verb.
verthun , verb. , schon in ahd. zeit reich belegt: fartôn, fertuon, firduon Graff 5, 321 f.; mhd. vertuon mhd. wb. 3, 145 b ; Lexer 3, 278 ; verthuen, verthun, verthon voc. inc. teut. ii 6 a ; Diefenbach gloss. 606 c , 462 c , 6 a ; schweiz. verthuon Frisius ( s. unten ) ; Maaler 434 ab . sonst verthun Alberus , Calepinus ( s. unten ) ; Stieler 2359 ; Kramer 2, 1083 b ; Dentzler 314 b ; Frisch 2, 374 a ; Adelung; Campe. altsächs. fardôn Gallée vorstudien 63 ; mnd. vordôn Schiller - Lübben 5, 340 b ; mnl. verdoen Verdam 618 b ; Kilian 584 b ; nl. verdoen. vgl. altengl. fordôn, perdere, destruer…