Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
stückeln vb.
stückeln , vb. , seit dem spätmhd. belegt. 1 1) zerstücken, in stücke teilen, neben dem häufigeren zerstückeln. 1@a a) detrunco abhawen, stücklen, abstümplen Calepinus ix ling. (1598) 411 a ; stückeln, zu stücken machen spezzare Hulsius (1618) 243 a ; stückelen secare, scindere, frangere, ... in partes dividere etc. Stieler 2222 : Syrus ist ain stain ... der hât die art, daz er ganzer in dem wazzer ob swimmt, und sô er gestückelt wirt, so vellt er ze podem K. v. Megenberg buch der natur 462 Pfeiffer; und sagen, dasz der ... bisem, klein stücklet, am gschmack der cyreneischen magsafft gleych He…