Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
senftic adj.
senftec , senftic adj. BMZ s. v. a. senfte: blandus, lenis (sanftig, samphtich, senftig) Dfg. 76 b . 323 c . Mone schausp. senftigeʒ tier Mgb. 128,33. s. vogel ib. 179,26. sänftigeʒ weter ib. 256,10. sänftiger von natûr ib. 29, 2. ain gar sänftig antlütz ib. 282,9. sänftigiu läut ib. 117,33. sänftig und fridsam ib. 144, 4. s. gegen seim weib ib. 286,10. der mensch schölt aller sänftigst sein ib. 146,23. ô wol, dû senftigiu Hpt. 8. 301,111.