Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
schnüffel m.
schnüffel , m. einer der überall herumsucht, sich in alles mischt, alles wissen will Albrecht 205 b ; schnüffel, naseweiser bursche Hertel sprachsch. 219 , grober kerl ebenda, vgl. Frischbier 2, 308 a ; bei Woeste 247 b im sinne von nase, vgl. ten Doornkaat Koolman 3, 250 a . schnufel, f. nase und maul des hundes, rindes, pferdes u. s. w., verächtlich des menschen Schm. 2, 573 , vgl. Frischbier a. a. o. s. schnüffeln.