Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
sanga sw. f.
sw. f., mhd. sange, frühnhd. sange (vgl. DWb. VIII,1789), nhd. dial. bair. schwäb. westf. brandenb.-berl. sange Schm. 2,310 f., Fischer 5,580, Westf. Wb. 4,1100, Brandenb.-Berl. Wb. 3,959; mnd. mnl. sange; zur Bildg. u. Herkunft vgl. Lühr, Expressivität S. 138. — Graff VI,254.
sang-: nom. sg. -a Gl 1,345,12 (S. Paul XXV d/82, 10. Jh.); -e 3,371,7 (Jd).
Garbe: buntilin iđē sanga [feretis manipulos spicarum, primitias messis vestrae ad sacerdotem: qui elevabit] fasciculum [coram domino, Lev. 23,11] Gl 1,345,12. sange gelima 3,371,7 (zwischen garue manipulus u. ar spica; zu gelima ‘Ährenbüschel’ vgl. Duc. 4,50).