Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
sanga sw. f.
sanga sw. f. , mhd. sange, frühnhd. sange ( vgl. DWb. VIII,1789 ), nhd. dial. bair. schwäb. westf. brandenb.-berl. sange Schm. 2,310 f., Fischer 5,580, Westf. Wb. 4,1100, Brandenb.-Berl. Wb. 3,959 ; mnd. mnl. sange; zur Bildg. u. Herkunft vgl. Lühr, Expressivität S. 138. — Graff VI,254. sang-: nom. sg. -a Gl 1,345,12 ( S. Paul XXV d/82, 10. Jh. ); -e 3,371,7 ( Jd ). Garbe: buntilin iđē sanga [ feretis manipulos spicarum , primitias messis vestrae ad sacerdotem: qui elevabit ] fasciculum [ coram domino, Lev. 23,11 ] Gl 1,345,12. sange gelima 3,371,7 ( zwischen garue manipulus u. ar spica; zu ge…