Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
samanung st. m.
st. m., mhd. samenunc; ae. samnung (gen. sg. -es, vgl. Hall-Meritt S. 289); vgl. an. samningr (vgl. Fritzner 3,175). — Graff VI,40.
samnunghe: dat. sg. I 28,3/4. — Hierher auch (oder zu samanunga?): samanunge: gen. pl. S 186,50 (Otl.; zur Kasusbest. s. u.; anders Schatz, Abair. Gr. § 110d acc. sg.).
samanunc S 274,24. 31, samnung Gl L 510 s. samanunga.
versammelte Gemeinschaft: dhuo bilunnun dhiu blostar iro ghelstro, dhiu sie eomaer furi dhazs in iro samnunghe dhar haldan ni mahtun cessaverunt libamina et sacrificia, quae ultra illuc celebrare non potuerunt I 28,3/4 (zur Wiedergabe von celebrare durch in samanunge haltan ‘etw. gemeinsam durchführen, in Gemeinschaft feiern’ vgl. Ahd. Wb. 4,649 s. v. haltan 5); hierher auch (?): hugi ouh, trohtin, aller dero samanunge, die ionar sin gesamanot in dinemo nemin precor pro cunctis, qui in sancta ecclesia in nomini tuo usquam congregati conversantur S 186,50 (‘gedenke aller dieser Versammlungen, die ...’; zum Gen. Plur. vgl. al B IV 1aγ, Ahd. Wb. 1,166, huggen 5, a. a. O. 4,1321; oder steht samanunge für die gesamte christliche Gemeinschaft, Kirche (‘gedenke der christlichen Gemeinschaft aller derer, die ...’) (?), dann als Gen. Sing. zu samanunga).
Vgl. samanunga, samnanga as.