Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
samanung st. m.
samanung st. m. , mhd. samenunc; ae. samnung ( gen. sg. -es, vgl. Hall-Meritt S. 289 ); vgl. an. samningr ( vgl. Fritzner 3,175 ). — Graff VI,40. samnunghe: dat. sg. I 28,3/4. — Hierher auch ( oder zu samanunga ? ): samanunge: gen. pl. S 186,50 ( Otl.; zur Kasusbest. s. u.; anders Schatz, Abair. Gr. § 110d acc. sg. ). samanunc S 274,24. 31, samnung Gl L 510 s. samanunga. versammelte Gemeinschaft: dhuo bilunnun dhiu blostar iro ghelstro, dhiu sie eomaer furi dhazs in iro samnunghe dhar haldan ni mahtun cessaverunt libamina et sacrificia, quae ultra illuc celebrare non potuerunt I 28,3/4 ( zur W…