Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ruog st. (f.?)
st. (f.?); mnd. wrôch f.; got. wrohs f. — Graff II,378 s. v. ruah.
roac: acc. sg.? Gl 1,201,5 (K).
Anklage, Beschuldigung: seche roac lis litem [vgl. lis, litem: limitis contentio, Gloss. Lat. V,LI,46]; zur Gll.-Grundlage vgl. Splett, Stud. S. 280; nach Splett, Ahd. Wb. I,2,774 dagegen wie im Lat. ‘Streit, Zank’.
Abl. ruogen.