Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ruogstab st. m.
st. m.; vgl. ae. wróhtstafas pl.; zur Bildg. vgl. Carr S. 108 u. Meid, Wortb. § 162. — Graff VI,612.
roac-stab: nom. sg. Mayer, Griffelgl. S. 44,124 (Vat. Ottob. lat. 3295, Gll. 9. Jh.?). — ruag-stab: acc. sg. O 4,20,10 (DFP, in V g aus b korrigiert). 21,13; ruoag-: dass. T 194,1.
Anklage, Beschuldigung: (Pilatus:) welih ruagstab so fram zellet ir in thesan man? [vgl. quam accusationem affertis adversus hominem hunc? Marg. nach Joh. 18,29] O 4,20,10, z. gl. St. uuelihhan ruogstab bringet ir uuidar thesan man? T 194,1; ferner: O 4,21,13; — hierher auch, personifiziert (?): roacstab [ne hoc ei postea fiat, sicut comminatur deus peccatori, atque ita constituto in corde iudicio, adsit] accusatrix [cogitatio, testis conscientia, carnifex timor, Halitg., De vitiis Praef. p. 656D] Mayer, Griffelgl. S. 44,124.