Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
ruog st. (f.?)
ruog st. ( f.? ) ; mnd. wrôch f. ; got. wrohs f. — Graff II,378 s. v. ruah. roac: acc. sg.? Gl 1,201,5 ( K ). Anklage, Beschuldigung: seche roac lis litem [ vgl. lis, litem: limitis contentio, Gloss. Lat. V,LI,46 ]; zur Gll.-Grundlage vgl. Splett, Stud. S. 280; nach Splett, Ahd. Wb. I,2,774 dagegen wie im Lat. ‘ Streit, Zank ’. Abl. ruogen.