Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rosamo sw. m.
sw. m., mhd. rosem(e); vgl. an. rosmufjǫll n. pl. (vgl. de Vries, An. et. Wb. S. 451). — Graff II,548.
ros-amo: nom. sg. Gl 1,242,19 (R); -omon: acc. sg. S 275,30 (B); -m-: nom. pl. -un Gl 3,171,12/13 (SH A, 3 Hss., 2 -v-); -in 14 (SH A; zu -in vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 221 Anm. 3).
Verschrieben, unsicher: ros-imum: nom. pl. Hbr. I,379,545 (SH A; oder rosunum?); -enun: dass. Gl 3,171,14/15 (SH A). 1) Röte: rosamo rubor Gl 1,242,19 (rotendi K, s. rotên, rôtên). 2) rötlicher Belag, Rost: min denne .. kerot skerran rosomon si keprohhan faz ne dum nimis cupit eradere eruginem frangatur vas S 275,30. 3) (linsenförmiger) Hautfleck, Sommersprosse (?); oder Bez. einer Hautkrankheit wie Blattern oder Masern (vgl. Riecke, Med. Fachspr. 1,504 u. Hbr.-Gloning 3,261 s. v. orsime): lentigo est vestigia macularum parvula in rotunditate formata, a specie lenticulae dicta id est rosmun [Hbr. I,379,545] Gl 3,171,12/13. Hbr. I,379,545 (beide im Abschn. De morbis qui in superficie sunt).
Vgl. rotamo, rusila.