Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
rosamo sw. m.
rosamo sw. m. , mhd. rosem(e); vgl. an. rosmufjǫll n. pl. ( vgl. de Vries, An. et. Wb. S. 451 ). — Graff II,548. ros-amo: nom. sg. Gl 1,242,19 ( R ); -omon: acc. sg. S 275,30 ( B ); -m-: nom. pl. -un Gl 3,171,12/13 ( SH A, 3 Hss., 2 -v-); -in 14 ( SH A; zu -in vgl. Braune, Ahd. Gr. 16 § 221 Anm. 3 ). Verschrieben, unsicher: ros-imum: nom. pl. Hbr. I,379,545 ( SH A; oder rosunum ? ); -enun: dass. Gl 3,171,14/15 ( SH A ). 1) Röte: rosamo rubor Gl 1,242,19 (rotendi K, s. rotên, rôtên). 2) rötlicher Belag, Rost: min denne .. kerot skerran rosomon si keprohhan faz ne dum nimis cupit eradere erugine…