lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
⁎ Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

re

ie. bis spez. · 18 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

LmL ▾
Anchors
37 in 18 Wb.
Sprachstufen
10 von 16
Verweise rein
45
Verweise raus
53

Eintrag · Lex. musicum Latinum

re

Bd. 2, Sp. 1032
re 1. Merksilbe aus der Reihe ut - re - mi - fa - sol - la (Solmisationssilbe) zur Bezeichnung des zweiten Tons im Hexachord (mit der Intervallfolge t t s t t) 2. Bezeichnung (semitischen Ursprungs?) für den dritten Ton (C) im System A - Q — 1. mnemonic syllable in the series ut - re - mi - fa - sol - la (solmisation syllable) that designates the second pitch in the hexachord (with the intervallic structure t t s t t) 2. term (of semitic origins?) that designates the third pitch (C) in the system A - Q 1 Merksilbe aus der Reihe ut - re - mi - fa - sol - la (Solmisationssilbe) zur Bezeichnung des zweiten Tons im Hexachord (mit der Intervallfolge t t s t t) — mnemonic syllable in the series ut - re - mi - fa - sol - la (solmisation syllable) that designates the second pitch in the hexachord (with the intervallic structure t t s t t) cf. Guido ep. p. 464,118: Utpote sit hec symphonia, qua ego docendis pueris inprimis atque etiam in ultimis utor: „Ut queant laxis / resonare fibris / mira gestorum / famuli tuorum, / solve polluti / labii reatum, / sancte Iohannes“. Vides itaque, ut hec symphonia senis particulis suis a sex diversis incipiat vocibus. Si quis itaque uniuscuiusque particule caput ita exercitatus noverit, ut confestim quamcumque particulam voluerit, indubitanter incipiat, easdem sex voces, ubicumque viderit, secundum suas proprietates facile pronuntiare poterit. a allgemein — general [s.XI] LmLComm. Guid. 47 p. 120: Concordias vero illas, quas diapente vel diatessaron generant, patenter notant syllabae ut, re, mi, fa, sol, la, quae in gamma sunt dispositae secundum ordinem tonorum vel semitoniorum et secundum concordiam vocum ubique, nisi quod in sola diapente ab ⋅E⋅ in ⋅C⋅ non est continua vel ascensio vel descensio per syllabas. Ubi enim sunt eaedem syllabae, ibi eadem consonantia. LmLLib. argum. 9 p. 19: Arsis elevatio, thesis depositio. Hoc est exemplum: ⋅Γ⋅ ut re mi fa sol la. la sol fa mi re ut. Simili modo per totum monochordum. LmLPs.-Osbern. 49. al. LmLIoh. Cott. mus. 1, 3: Sex sunt syllabae, quas ad opus musicae assumimus, diversae quidem apud diversos. Verum Angli, Francigenae, Alemanni utuntur his: ut, re, mi, fa, sol, la. Itali autem alias habent, quas, qui nosse desiderant, stipulentur ab ipsis. Eas vero, quibus nos utimur, syllabas ex hymno illo sumptas aiunt, cuius principium est: „Ut queant laxis resonare fibris mira gestorum“. ... Per has itaque syllabas is, qui de musica scire affectat, cantiones aliquot cantare discat, quousque ascensiones et descensiones multimodasque earum varietates plene ac lucide pernoscat (inde LmLPs.-Thomas Aqu. I 45. LmLConr. Zab. tract. L 3. sim. LmLHier. Mor. 10, 30 (p. 46). LmLIoh. Cott. mus. 8, 18 descr. al. [s.XII] LmLTrad. Guid. 1 descr. LmLTon. Parkm. p. 107: Alfabetum, quod ibi per articulorum iuncturas ponitur, praeposito ⋅Γ⋅, id est g Greco, cum sillabis, quae ad dimensionem cantus adiunguntur ipsis litteris, id est ut, re, mi, fa, sol, la, a prima usque ad ultimam percurrere cordetenus sciant (sc. cantores). al. LmLTheinr. Dov. 3, 5 p. 234 descr. LmLMut. Γma ut 5: ⋅D⋅solre: ⋅D⋅ clavis est, sol re due dictiones. al. [s.XIII] LmLOrg. Vatic. p. 185. al. LmLAnon. Lovan. p. 497b: quibus primordialibus [] notis debeant psalmi inchoari, ... nobis his versibus declaratur. Primum cum sexto cantu, fa, sol, la, teneto / tertius, octavus, ut, re, fa sicque secundus. / Septimus incipitur mi, fa, sol quartusque la, sol, la. / His quintum iungas, quem fa, la, re, fa bene cantas (sim. LmLLambertus p. 262a. LmLPetr. Cruc. 1, 27. LmLIoh. Groch. 251. LmLGuido Dion. 2 pr. 152-157. LmLGoscalc. 1, 7 p. 82, 3. LmLCompil. Ticin. F 300. LmLHenr. Zel. 65. LmLAnon. Seay p. 28. Prosd. plan. 2, 18 p. 152, 14. LmLNicol. Cap. p. 329. LmLThom. Bad. p. 94. LmLPetr. Talh. p. 19. LmLAnon. Carthus. inton. 26. LmLTrad. Holl. VII 4, 93. LmLGuil. mon. 9 p. 56. LmLBonav. Brix. 18, 17. LmLFr. Gafur. extr. 8, 21, 9. LmLFlor. Fax. 1, 14, 7. LmLCompend. mus. 14. Trad. Holl. XVI 3, 1, 40. Trad. Holl. XIX 318) al. LmLMus. man. 4, 15: Sex sunt nomina notarum, videlicet ut, re, mi, fa, sol, la. Tres earum sunt superiores, scilicet la, sol, fa, tres autem inferiores, scilicet mi, re, ut. al. LmLMetrol. 37 p. 71. al. LmLTon. Franc. p. 120b. LmLIoh. Aegid. 7, 10: ⋅D⋅solre duas habet voces, videlicet sol et re. Sol cantatur per B quadratum, per ut de ⋅Γ⋅ut. Sed re cantatur per naturam, per ut videlicet de ⋅C⋅faut. al. LmLAmerus 20, 2: Primus et secundus (sc. tonus) finiuntur in ⋅de⋅solre gravi cum re. al. LmLElias Sal. 4 p. 19b: Puncti sunt sex: ut, re, mi, fa, sol, la; nec intelligas, quod ut, re, mi, fa, sol, la sint puncti, sed denominationes punctorum. al. LmLLambertus p. 254b (inde LmLTrad. Lamb. 2, 2a, 8. sim. LmLTrad. Garl. plan. III 142). al. LmLHier. Mor. 12, 34 (p. 50). al. LmLTrad. Garl. plan. I 134 (sim. LmLTrad. Garl. plan. IV 57). al. LmLTrad. Garl. plan. II 90. al. LmLTrad. Garl. plan. V 134: Nota, quod tonus est ut re, re mi. al. LmLTrad. Franc. I p. 18. al. LmLIoh. Groch. 87. al. LmLPs.-Mur. summa 574. al. LmLEngelb. Adm. 1, 9, 10. al. LmLWalt. Odingt. 5, 4, 45 descr. al. [s.XIV] LmLMarch. luc. 8, 2, 13. LmLMarch. luc. 9, 1, 52: primus et secundus tonus finitur in voce quarta, hec est ⋅D⋅ grave, que quarta non diceretur, si ⋅A⋅ prima non esset, quare patet, quod ut non sit prima vox, sed re. al. LmLPs.-Phil. lib. mus. p. 36a. LmLGuido Dion. 1, 3, 9. al. LmLIac. Leod. cons. 18. al. LmLIac. Leod. inton. 1, 32: omnis cantus finiens in ista voce re, cuiuscumque clavis fuerit illa re, primi toni erit vel secundi. al. LmLIac. Leod. spec. 2, 80, 2: quanta distantia est inter ut et re, tanta proportionaliter est inter re et mi. ... distantiam ditoni, quae est inter ut et mi, vox medians, quae est re, in duas partes aequales dividit. LmLIac. Leod. spec. 5, 16, 14: Quae enim tunc ⋅C⋅D⋅E⋅F⋅G⋅a⋅, quantum ad Latinos vocabantur, nunc vocantur ut, re, mi, fa, sol, la. LmLIac. Leod. spec. 6, 62, 3: ego puto me Parisius a quodam audivisse sex vocum haec nomina: pro, to, do, no, ni, a. Sed Gallici, Angli, Alamanni has sic vocant: ut, re, mi, fa, sol, la. LmLIac. Leod. spec. 6, 72, 11: Guido ... similiter posuit ⋅A⋅ capitale ad designandum clavem secundam, quae prima est secundum Graecos et vocatur proslambanomenos; re vero posuit pro sono illius. al. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 31: Non enim ut, re, mi, fa, sol, la sunt verae voces, sed signa vocum. al. LmLPetr. Palm. p. 508. al. LmLIoh. Mur. contr. 5. LmLQuat. princ. 3, 10: Nam dicunt (sc. quidam) ut et fa esse graves eo, quod habent ascendere per tonum et descendere per semitonium. Re et sol dicunt esse circumflexas eo, quod habent ascendere et descendere per plenos tonos. Mi et la dicunt esse acutas eo, quod habent descendere per tonum et ascendere per semitonium. al. LmLSumm. Guid. ton. 53. al. LmLIoh. Boen ars 2, 19, 4. al. LmLIoh. Boen mus. 1, 6. al. LmLGoscalc. 1, 7 p. 82, 3: Pri- re, la, se- re, fa, ter- mi, fa, quar- quoque mi, la, / quin- fa, fa, sex- fa, la, sep- ut, sol, oc- tenet ut, fa (sim. LmLPetr. Cruc. 1, 31. LmLPs.-Mur. mod. p. 100b. LmLAnon. Seay p. 26. LmLIac. Twing. p. 146, 15. Anon. Gemnic. append. 19. Trad. Holl. XI 4, 32. LmLTrad. Holl. II 4, 61. LmLTrad. Holl. III 8, 29. LmLTrad. Holl. V 4, 104. Trad. Holl. XIII pr. 31, comm. Trad. Holl. XIII 4, 88. LmLConr. Zab. tract. AX 8. LmLConr. Zab. tract. p. 236. LmLGuil. mon. 9 p. 58. LmLBonav. Brix. 18, 10. LmLLad. Zalk.[] B 15. LmLFlor. Fax. 1, 14, 5). al. LmLHeinr. Eger 2 p. 37. al. LmLIoh. Vetul. 1, 12. al. LmLCompil. Ticin. B 95: De vocibus. Vox ut principalis, re sequens et talis, / mi dum pergit dura, fa molle in natura / solque naturalis, la fertur et regalis. / Omnis mutatio fit in ipsis. Ratio: / Hec elevatio vocis et depositio. LmLCompil. Ticin. F 224: sex sunt soni, quibus totus cantus componitur, videlicet ut, re, mi, fa, sol, la. Antiqui vero dicebant esse tres, videlicet ut, re, mi. Moderni autem propter necessitatem consonantiarum tres alios addiderunt, videlicet fa, sol, la. Et quamvis varientur in nomine, consonantia vero idem sunt. al. LmLAnon. Seay p. 22. al. LmLAnon. Monac. II 6. al. LmLNicol. Sen. p. 11. LmLPaul. Flor. 5-8. [s.XV] LmLTrad. Holl. VIII 7, 14: Versus ... Ut, re, mi, fa, sol, la modulacio musica cantat / hasque manus leve digitis ipsa locare laxat / la, sol, fa, mi, re, ut sonans in antiphona (sim. Trad. Holl. X B 11. LmLTrad. Holl. III 1, 29. LmLTrad. Holl. VII 1, 15. Trad. Holl. XIII 1, 36). al. LmLIoh. Olom. 2 p. 5. al. LmLIac. Twing. p. 96, 1. al. LmLProsd. contr. 3, 1. Prosd. plan. 1, 11 p. 66, 11: sex nomina notarum ... non fuerunt ab uno et eodem inventore ac eodem tempore reperta, sed prius inventa fuerunt quatuor nomina intermedia, scilicet re, mi, fa, sol, quam duo extrema, scilicet ut, la, et prius la quam ut sic, quod tunc temporis re primum nomen note erat in ordine, et propter hoc ipsi nomini re, quod tunc primum nomen existebat, ⋅A⋅, quod erat septem literarum in hac manu acceptarum ac totius alphabeti in ordine primum, associaverunt et primam dictionem composuerunt, scilicet ⋅A⋅re, que tunc temporis prima dictionum in manu existebat, et ipsam in principio manus apposuerunt. al. Trad. Holl. X B 9: Dant fa sol la tonos vel ut re mi tibi plenos (sim. Trad. Holl. X C 98. LmLTrad. Holl. IX 2, 1, 26. Trad. Holl. XI 2, 27. LmLTrad. Holl. II 3, 77. LmLTrad. Holl. III 5, 32. LmLTrad. Holl. VII 3, 71. Trad. Holl. XIII 3, 82. Trad. Holl. XV 7, 47. Trad. Holl. XX 3, 21. LmLLad. Zalk. A 59. LmLSzydlov. 7 p. 29. Trad. Holl. XIX 572. Trad. Holl. XIV 9, 26). al. LmLGob. Pers. p. 181a. al. LmLProsd. spec. 2, 22 p. 212, 2. al. LmLUgol. Urb. 1, 6, 9: apparet musicos Graecos philosophos has tantum quinque voces invenisse, scilicet re, mi, fa, sol, la et eas quater in manu sua replicasse (inde LmLFr. Gafur. extr. 3, 9, 1). al. LmLGeorg. Ans. 3, 8. al. LmLAnon. Carthus. pract. 2, 2. al. LmLTrad. Holl. I 1, 1, 3: Ut, re, mi, fa, sol iungas hiis simul et la / Cunctas claudit odas sic vox replicata per illas (sim. LmLTrad. Holl. II 1, 28. LmLTrad. Holl. V 1, 21. LmLLad. Zalk. A 23. Trad. Holl. XIV 5, 7). al. Trad. Holl. XI 3, 50: Quantum ad voces finales. Versus: In re pri- vel secun-, ter- vel quart- explicit in mi. / In fa sex- vel quin-, sep- vel oc- explicit in sol. (sim. LmLTrad. Holl. II 4, 23. LmLTrad. Holl. III 8, 26. LmLTrad. Holl. V 4, 58. LmLTrad. Holl. VII 4, 88. LmLAdam Fuld. 2, 14). LmLTrad. Holl. III 1, 28. al. LmLIoh. Legr. rit. 2, 2, 1, 4: nescitis, inquam, philomena tam egregie canit prorsus ignorans, quod sit ut, re, mi, fa, sol, la? al. LmLTrad. Holl. VI 6, 8: Species vero vocum sunt sex, scilicet ut, re, mi, fa, sol, la; que quidem note sive voces extracte sive orte a beato papa Gregorio. al. LmLTact. Bona 39. al. LmLConr. Zab. tract. K 1. al. LmLIoh. Tinct. diff. 205: Re est secunda vox tono distans a prima totidemque a tertia (sim. LmLIoh. Tinct. exp. 4, 5). al. LmLFr. Gafur. extr. 3, 8, 3. al. LmLIoh. Tinct. nat. 2, 5. al. LmLIoh. Tinct. contr. 1, 3, 4. al. LmLFr. Gafur. op. 5, 2. al. LmLBart. Ram. 1, 1, 7 p. 19: Alii autem solum litteras alphabeti ponebant, scilicet: ⋅a⋅b⋅c⋅d⋅e⋅f⋅g⋅, ut Gregorius, Augustinus, Ambrosius et Bernardus; Guido vero ut, re, mi, fa, sol, la, sicut ante diximus. al. LmLNicol. Burt. 1, 13, 77. al. LmLGuil. mon. 5 p. 31. al. LmLBonav. Brix. 10, 7. al. LmLAdam Fuld. 2, 3. al. LmLLad. Zalk. A 23. al. LmLFr. Gafur. theor. 5, 2, 8. al. LmLGuill. Pod. 5, 9. al. LmLFr. Gafur. pract. 1, 2: Exachordum enim est compraehensio sex chordarum diatonica dimensione dispositarum. Quarum nomina sunt: ut, re, mi, fa, sol, la. Sunt enim ut, re graves, dum Graecis assentior, [] sol la acutae et mi, fa mediae. Ecclesiasticorum vero mos est, ut, re graves vocare, mi, fa acutas et sol la superacutas. al. LmLFlor. Fax. 1, 5, 10. al. LmLErasm. Hor. p. 74b: Unde sciendum, quod triplices sunt voces. Quaedam sunt graves, sicut sunt ut et fa, et sunt, quae graviter et imperfecte ascendunt, sed descendunt viriliter et perfecte. Aliae sunt voces naturales sive mediae, quae perfecte ascendunt et descendunt, sicut sunt sol et re. Tertiae sunt leves, quae perfecte ascendunt et imperfecte descendunt, sicut sunt mi et la. al. LmLSzydlov. 1 p. 11. al. LmLContr. Nota quod I p. 288. LmLContr. Species plani 50-51. LmLContr. Volentibus I p. 23a. al. b im Hinblick auf die Mutation — with reference to mutation [s.XII] LmLMut. Γma ut 5: ⋅D⋅solre: ⋅D⋅ clavis est, sol re due dictiones. Sol ascendendo et descendendo, re ascendendo et descendendo. Et mutatur sol in re per ascensum, re in sol per descensum. al. [s.XIII] LmLMus. man. 17, 8: Mutatio prima: ⋅D⋅ gravis, quae est sol re, non nisi per unam notam, quae est ut, posset descendere, cum per quatuor valeat ascendere, sicut sol re, mi, fa, sol, la, unde ascendens esse convincitur. al. LmLIoh. Aegid. 8, 9: ⋅G⋅solreut sex habet mutationes, videlicet sol re et re sol, sol ut et ut sol, re ut et ut re. Sol re pro ascensu per B molle, re sol vero pro descensu per naturam. Similiter sol ut pro ascensu per B quadratum, ut sol vero pro descensu per naturam. Similiter re ut pro ascensu per B quadratum, ut re vero pro ascensu per B molle. al. LmLAmerus 5, 25. al. LmLLambertus p. 256b: omnis mutatio desinens in ut, re, mi dicitur ascendendo, quia plus habet ascendere quam descendere; et omnis mutatio desinens in fa, sol, la dicitur descendendo, quia plus habet descendere quam ascendere (sim. LmLTrad. Lamb. 2, 4, 10. LmLTrad. Garl. plan. I 159. LmLTrad. Garl. plan. II 73. LmLTrad. Garl. plan. III 151. LmLTrad. Garl. plan. IV 85. LmLTrad. Garl. plan. V 89. LmLQuat. princ. 3, 9. LmLCompil. Ticin. A 42. LmLNicol. Cap. p. 315. LmLTrad. Holl. I 1, 7, 5. LmLTrad. Holl. II 3, 28. LmLTrad. Holl. V 3, 36. LmLTrad. Holl. VI 15, 5. LmLTrad. Holl. VII 3, 27. Trad. Holl. XIII 2, 56. LmLBart. Ram. 1, 2, 4 p. 31. LmLGuil. mon. 5 p. 31. LmLBonav. Brix. 13, 15. LmLGuill. Pod. 5, 25. Trad. Holl. XIV 8, 25). LmLTrad. Lamb. 2, 4, 10: ut re mi scandunt, descendunt fa quoque sol la (sim. LmLTrad. Garl. plan. V 90. LmLQuat. princ. 3, 9. LmLCompil. Ticin. A 43. LmLTrad. Holl. IX 1, 2, 10. LmLTrad. Holl. I 1, 7, 10. LmLTrad. Holl. II 3, 30. LmLTrad. Holl. V 3, 38. LmLTrad. Holl. VI 15, 7. LmLTrad. Holl. VII 3, 28. Trad. Holl. XIII 2, 57. LmLBart. Ram. 1, 2, 4 p. 31. LmLGuil. mon. 5 p. 31. LmLBonav. Brix. 13, 16. LmLGuill. Pod. 5, 25. Trad. Holl. XIV 8, 27). LmLHier. Mor. 12, 12 (p. 49): per has VI voces ut, re, mi, fa, sol et la diversimode fiant mutaciones, per inferiores has, scilicet ut, re et mi ascendendo, et per superiores has, videlicet fa, sol et la descendendo, id est, si aliqua de notis inferioribus obtineat vim in mutacione, fiet mutacio ascendendo et e converso. al. LmLTrad. Garl. plan. III 136 descr. LmLAnon. Ratisb. 2, 21. al. LmLAugust. min. BV 101. al. LmLIoh. Groch. 92. al. LmLEngelb. Adm. 3, 6, 10. al. [s.XIV] LmLMarch. luc. 8, 2, 13. al. LmLIac. Leod. spec. 6, 65, 11: inveniemus XVIII mutationum species, novem ad ascendendum et novem ad descendendum. Et hoc tripliciter ostendi potest: primo a termino, a quo incipit mutatio, idest a voce, quae in aliam mutatur; secundo a termino ad quem, idest a voce, in quam fit mutatio; tertio ab utroque. Primum sic patet: in voce, quae est ut, mutari potest re dicendo re ut, item fa dicendo fa ut, item sol dicendo sol ut. ... Item in re mutari possunt quattuor voces, quae sunt ut, mi, sol, la. al. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 45: ⋅G⋅solreut, quod habet tres voces, scilicet sol, re et ut et sex mutationes: primo sol mutatur in ut ascendendo de cantu naturali in B durum et ut in sol descendendo e converso. Secundo modo sol mutatur in re ascendendo de cantu naturali in B mollem et e converso re in sol descendendo de B molli in naturalem. Tertio modo [] re mutatur in ut ascendendo de cantu B molli in B durum et ut in re e converso, quae mutatio similiter fit ascendendo et raro vel nunquam descendendo. al. LmLPetr. Palm. p. 515. LmLIoh. Boen mus. 1, 72. al. LmLCompil. Lips. p. 130. al. Mut. Ad noticiam 57. al. LmLAnon. Monac. II 9. al. [s.XV] LmLIoh. Olom. 6 p. 18. al. Prosd. plan. 1, 6 p. 48, 23. al. LmLGob. Pers. p. 185a. al. LmLUgol. Urb. 1, 6, 7: ⋅A⋅lare, quod re ponitur propter sequentem mi, et mutatur la in re. al. LmLAnon. Carthus. pract. 13, 4. al. LmLTrad. Holl. I 1, 1, 47: mutacio musicalis est transitus unius vocis in aliam causa intencionis et remissionis sub eadem clave musica contentarum, ut a ⋅D⋅ gravi ad ⋅d⋅ acutum et minutum ascendendo per ⋅a⋅ acutum in ⋅a⋅ acuto fit mutacio la in re ascendendo, et e converso re in la descendendo. al. Mut. Christo 118. al. LmLConr. Zab. tract. KK 4: Omnis autem talis mutatio ascendendo fit in has voces, scilicet ut, re vel mi, et descendendo fit in istas, scilicet fa, sol vel la. al. LmLIoh. Tinct. diff. 208: Re la est mutatio, que fit in utroque ⋅a⋅lamire ad descendendum de C duro in naturam et in ⋅d⋅lasolre ad descendendum de natura in b molle. Re mi est mutatio, que fit in utroque ⋅a⋅lamire ad descendendum de C in b molle (sim. LmLIoh. Tinct. exp. 7, 46). al. LmLFr. Gafur. extr. 5, 4, 2. al. LmLIoh. Tinct. exp. 7, 3: Omnes autem voces sunt mutabiles, sed aliae plus, aliae minus. Ut etenim mutatur in tres voces, scilicet in re, in fa et in sol. Re in quatuor, scilicet in ut, in mi, in sol et in la. al. LmLBart. Ram. 1, 2, 5 p. 37. al. LmLBonav. Brix. 13, 10. al. LmLAdam Fuld. 2, 5: Mutatio est duplex: extrinseca est, quando vox in vocem aperte mutatur, ut in fa, sol in re et e converso. Intrinseca est, quando vox, quae debet mutari, relinquitur, ut fit in cantu mensurali. LmLLad. Zalk. A 35. al. LmLFr. Gafur. pract. 1, 4. LmLFlor. Fax. 1, 15, 2. LmLCompend. mus. 55: ut re mi scandimus, si variare volemus, sed descendemus, si fa sol la variamus. al. Mut. Et nota 31. al. LmLSzydlov. 5 p. 21. al. v. A LmLvol. I col. 9, 23, D vol. I col. 757, 49, G LmLvol. II col. 121, 33 2 Bezeichnung (semitischen Ursprungs?) für den dritten Ton (C) im System A - Q — term (of semitic origins?) that designates the third pitch (C) in the system A - Q [s.XI] LmLCompil. Casin. 1, 24 descr.: ⋅C⋅ - corda re - simphonia seba - metrum parypate ypaton - vox moduli. LmLCompil. Casin. 121-124, 3: Prima differentia inchoat in quarta corda, quae vocatur scembs, et serenando ascendit in VIIIa, quae dicitur kaphe, et serenando descendet usque ad IIIam, quae dicitur re, et repausa<t>, ubi incipit. LmLCompil. Casin. 121-124, 15: Quarta autem differentia sumitur in Va corda, quae dicitur caemar; et ascendit ad VIIam, quae vocatur uciche, et descendit ad IIIam, quae dicitur re; et rep<ausat>, ubi incipit. LmLCompil. Casin. 121-124, 23. cf. LmLFarmer, Facts p. 31; Wagner, Einführung in die gregorianischen Melodien II, Leipzig 1912, p. 105 adn. 3. saepius
18948 Zeichen · 1012 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. * rekonstr.
    Indoeuropäisch
    rē

    Idg. Etym. Wb. (Pokorny)

  2. 8.–11. Jh.
    Althochdeutsch
    re(-)

    Althochdeutsches Wörterbuch · +10 Parallelbelege

    re ( - ) s. [h]rêo(-).

  3. 1050–1350
    Mittelhochdeutsch
    RÊ

    Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke) · +6 Parallelbelege

    RÊ s. RÊCH.

  4. 1200–1600
    Mittelniederdeutsch
    r(e)

    Mnd. Handwb. (Lübben/Walther) · +3 Parallelbelege

    r(e), n. Gestade, Küste, Vorland.

  5. 15.–20. Jh.
    Neuhochdeutsch
    Ren.

    Etym. Wb. des Deutschen (Pfeifer) · +2 Parallelbelege

    Re n. beim Kartenspiel Erwiderung des Spielers auf die Gegenansage Kontra (s. d.) der Mitspieler, gekürzt aus Rekontra (…

  6. 18./19. Jh.
    Goethe-Zeit
    rè

    Goethe-Wörterbuch

    rè ital; Großschr König; ‘Viva il r.’: Es lebe der König [ betr JdeRiberas ‘Pietà’, um 1627 ] Der König erließ den Mönch…

  7. 19./20. Jh.
    Konversationslex.
    Re

    Herder (Konv.-Lex., 1854–57) · +4 Parallelbelege

    Re , latein. untrennbare Präposition, bedeutet in Zusammensetzungen: wider, wieder, zurück.

  8. modern
    Dialekt
    re

    Pfälzisches Wb. · +2 Parallelbelege

    re Personalpron. f. Dat. Sg. s. sie .

  9. —
    Latein
    re

    Lex. musicum Latinum

    re 1. Merksilbe aus der Reihe ut - re - mi - fa - sol - la (Solmisationssilbe) zur Bezeichnung des zweiten Tons im Hexac…

  10. —
    Spezial
    ре

    Russ.-Dt. Übers. (ru-de)

    ре муз. D

Verweisungsnetz

103 Knoten, 83 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 8 Hub 1 Wurzel 2 Kompositum 64 Sackgasse 28

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit re

0 Bildungen · 0 Erstglied · 0 Zweitglied · 0 Ableitungen

Keine Komposita gefunden — re kommt in keinem anderen Lemma als Erst- oder Zweitglied vor.

Zitieren als…
APA
Cotta, M. (2026). „re". In lautwandel.de — Aggregat aus 53 historischen deutschen Wörterbüchern. Abgerufen am 13. May 2026, von https://lautwandel.de/lemma/re/lml
MLA
Cotta, Marcel. „re". lautwandel.de, 2026, https://lautwandel.de/lemma/re/lml. Abgerufen 13. May 2026.
Chicago
Cotta, Marcel. „re". lautwandel.de. Zugegriffen 13. May 2026. https://lautwandel.de/lemma/re/lml.
BibTeX
@misc{lautwandel_re_2026,
  author       = {Cotta, Marcel},
  title        = {„re"},
  year         = {2026},
  howpublished = {lautwandel.de — Aggregat aus 53 historischen deutschen Wörterbüchern},
  url          = {https://lautwandel.de/lemma/re/lml},
  urldate      = {2026-05-13},
}