Hauptquelle · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
pfaffaling
pfâenfedaraAWB f. ō-St., NMC, nur dat.pl. fauuenfederon: ‚Pfauenfeder; pinna pavonis‘ (mhd. pfâwenfeder[e] f. ‚Pfauenfeder‘, früh- nhd. pfauenfeder f. ‚dss.‘, nhd. Pfauenfeder f. ‚Schwanzfeder eines Pfaus‘; mndd. pāwenvē- der[e] f. ‚Pfauenfeder‘; mndl. pauwenveder, pausveder f. ‚dss.‘; vgl. aisl. páfuglafjaðrar f.pl. ‚Pfauenfedern‘). Zusammenrückung mit einem Gen.Sg. im VG. S. pfâo, fedara. – pfaffalingAWB m. a-St., Gl. 2,680,24 (1. Viertel des 12. Jh.s, alem.); 3,379,8 (12./13. Jh., mfrk.); 4,75,12 (in 3 Hss., 11./12. Jh. bis Ende des 12. Jh.s). 149, 19 (13. Jh., bair.): ‚junger Geistlicher, …