Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ou st. f.
st. f., mhd. ouwe, frühnhd. aue, nhd. dial. bair. ä(w), äu(w) Schm. 1,1. 178, schwäb. a(e)u Fischer 1,353, rhein. au Rhein. Wb. 1,295; as. ewi, mnd. ouwe, ogge, mnl. ooi, ouwe; ae. éowu; an. ær. — Graff I,505.
au: nom. sg. Gl 3,6,47 (Voc.); auui: acc. pl. 10,29 (C). — ouuuen: dat. pl. Np 77,71; owi: nom. pl. Gl 3,451,10. — Mit prothetischem h: hou: nom. sg. Gl 3,446,17 (clm 614, 13. Jh.).
evv-: nom. sg. -i Gl 2,588,63 = Wa 102,32 (Düsseld. F. 1, Gll. 10. Jh.); nom. pl. -e 3,442,27 (Florenz XVI.5, 12. Jh.; -uu-).
ovche Gl 3,130,20 s. ?ouuuahi. 1) weibliches Schaflamm: evvi agna [nec ulla tuum capta gregem minuat, Prud., P. Hipp. (XI) 242] Gl 2,588,63 = Wa 102,32. au ovicula 3,6,47 (davor schaf pecure, danach ram aries, lamp agnus). oviclas 10,29 (danach lempir agnelli). chilbirra ł euue agnae 442,27. hou agna 446,17 (danach lamp agnus). owi ł kilbur agnae 451,10. 2) Mutterschaf: nam er (Gott) in fone dien scafchutten . nah dien ouuuen gantin inphieng er in sustulit eum de gregibus ovium . de post foetantes accepit eum Np 77,71.
Abl. ?euuida, euuist, ouuuist, euuit, ?ouuuahi, ouuuita, ouuuiti.
Vgl. Palander, Tiern. S. 124.