Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
maniere st. F., sw. F.
maniere , st. F., sw. F.
- nhd.
- Art (F.) (1), Weise (F.) (2), Manier, Betragen
- Hw.:
- vgl. mnl. maniere, mnd. manēr
- Q.:
- (F.) Suol, RqvI, RqvII, HvNst, (st. F.) MinnerII (FB maniere), Hans, Karlmeinet, LancII, MinneR496, Nbu, Trist (um 1210), Vintl
- I.:
- Lw. afrz. manière
- E.:
- s. afrz. manière, F., Art (F.) (1), Benehmen, Kluge s. u. Manier; gallo.-rom. manuarius, Adj., handlich, geschickt; lat. mānuārius (1), Adj., zu den Händen gehörig, handlich, geschickt, Hand...; vgl. lat. manus, F., Hand; idg. *mər, Sb., Hand, Pokorny 740
- W.:
- nhd. Manier, F., Manier, DW 12, 1551
- L.:
- Lexer 134a (maniere), Hennig (maniere), LexerHW 1, 2032 (maniere), LexerN 3, 309 (maniere), Kluge s. u. Manier, MWB (maniere), DRW