Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
leito sw. m.
sw. m., mhd. leite; as. ledo, leido, mnd. lêide. — Graff II,188.
leit-: nom. sg. -o Gl 1,713,66 (Carlsr. Aug. CLXXVIII, 11. Jh.). Npgl 60,4. 103,17; nom. pl. -en Np 64,14. — leido: nom. sg. Pw 54,14.
Leiter, Führer: leito [caecus autem si caeco] ducatum [praestet, ambo in foveam cadunt, Matth. 15,14] Gl 1,713,66 (2 Hss. leitid). thu geuuisso man einmuodigo, leido min in cundo min tu vero homo unianimis, dux meus et notus meus Pw 54,14. du bist min dux (leito) . du leitost mih . daz ih dir folgee ze andermo libe deduxisti me quia factus es spes mea Npgl 60,4; bildl.: uuanda domus fulicę (hus merefogil) ist iro dux (leito) 103,17; — leito thero scâfo Leitbock: danne sint fro die leiten dero scaffo induti sunt arietes ovium Np 64,14.