Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
leito sw. m.
leito sw. m. , mhd. leite; as. ledo, leido, mnd. lêide. — Graff II,188. leit-: nom. sg. -o Gl 1,713,66 ( Carlsr. Aug. CLXXVIII, 11. Jh. ). Npgl 60,4. 103,17; nom. pl. -en Np 64,14. — leido: nom. sg. Pw 54,14. Leiter, Führer: leito [ caecus autem si caeco ] ducatum [ praestet, ambo in foveam cadunt, Matth. 15,14 ] Gl 1,713,66 ( 2 Hss. leitid). thu geuuisso man einmuodigo, leido min in cundo min tu vero homo unianimis, dux meus et notus meus Pw 54,14. du bist min dux (leito) . du leitost mih . daz ih dir folgee ze andermo libe deduxisti me quia factus es spes mea Npgl 60,4; bildl.: uuanda domus …