Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
leffur st. m.
leffur st. m. ( zur Bildung vgl. Wilm., Gr. 2 2 § 252,4 ); mnl. leper; vgl. nhd. dial. lothr. luxemb. leffer f. Follmann S. 332, Luxemb. Wb. 3,33, rhein. liffer f. Rhein. Wb. 5,469. — Graff II,205 f. leffur-: nom. pl. -a Gl 3,3,65 ( Voc. ); dat. pl. -un T 84,5 ( zweites u korr. in o); lefr: nom. sg. Gl 3,353,55 ( Wien 901, 13. Jh. ). lep-or-: nom. pl. -a Pw 62,4. 65,14. 70,23; dat. pl. -on 58,8. 62,6; -era: acc. pl. Gl L 336. Verschrieben: teporo: gen. pl. Pw 58,13. Lippe: a) als Körperteil des Menschen: leffura labia Gl 3,3,65. labium et labrum 353,55 ( im Abschn. homo ); — in einem Bilde ( m…